Duimen!

Ondanks berichten in de krant en op het nieuws over stijgende huizenprijzen en groeiende economie wil het hier niet lukken met de verkoop van het huis van mijn vader. Ruim twee jaar staat het nu te koop. Al voor de derde zomer maaien we het gazon, proberen we het onkruid binnen (of liever gezegd: buiten) de perken te houden, en kijken we uit (not) naar komende winter, dankzij een verwarmingssysteem dat op sterven na dood is. Met andere woorden: dit huis is een – stenen – last. 

Maar: er gloort weer hoop aan de horizon. Morgenmiddag komen kijkers. Niet voor de eerste keer, ik denk dat we in totaal zo’n vier (!) keer kijkers hadden ….. Maar dit keer anderhalf uur. Da’s lang. Best lang, hopelijk lang genoeg om te zien wat de verbouwmogelijkheden zijn, zonder direct gillend weg te lopen dankzij gedateerde keuken en badkamer, slecht verfwerk, héél veel achterstallig onderhoud enz, enz. 

En dus heb ik maar weer eens puingeruimd, opgeruimd, leeggeruimd en een beetje gepoetst. Twee autoladingen vol rotzooi gingen richting milieupark (wat moet een mens met onder andere drie broodsnijmachientjes en vier defecte koffiezetmachines??). Vier zakken plastic afval heb ik mee naar huis genomen en weggemoffeld, onzichtbaar voor mijn man die iedere keer op voorhand begint te zuchten als ik vanuit het westen kom aanrijden. En gezucht heeft hij al meer dan genoeg: de zolder staat al vol, de kelder groeit langzaam dicht en onze garage lijkt ook steeds meer op een kringloopwinkel. 

Het grappige (ja, mijn glas is altijd halfvol) van dit beetje bij beetje leeghalen is dat ik telkens weer iets met geschiedenis in mijn handen heb. Tuurlijk ligt er niets meer van waarde in het huis. Maar net de prulletjes zijn zó leuk: sleutelbossen met -tig sleutels uit lang vervlogen tijden van sloten die al járen geleden zijn vervangen, limonadeglazen waaruit we op vrijdagavond een glaasje prik dronken, kommetjes met nul waarde, die op zondag werden gebruikt als dessertbordje. Pa’s tuinklompen, -tig potjes, zaadjes, oud tuingereedschap. De boekhouding vanaf 1962. 

Duimen maar, morgen ……

Advertenties

15 gedachtes over “Duimen!

  1. Gooi niet alles weg! Soms blijken kleine persoonlijke voorwerpen met een dierbare herinnering pas veel en veel later een grote troost. Mijn zus en ik waren blij dat ik besloot mijn vaders rode zakdoeken, waarvan hij er altijd eentje bij zich had, niet weg te gooien. Er zijn later veel tranen mee gedroogd! 🙂

    Like

  2. Oh spannend zeg. Het huis van mijn schoonouders staat al ACHT jaar te koop, helaas nog steeds geen koper, maar wel al zes jaar huurders, dus het levert genoeg op eigenlijk. Maar toch zou het handig zijn als het ‘ns een keer verkocht werd.

    Ik herinner me een collega die haar huis te koop had (is nu een jaar of zes geleden, dus ook al in de crisis, het huis stond toen ruim 2 jaar te koop en ze hadden inmiddels dubbele lasten), kregen een bod dat € 30.000,= onder hun minimum lag en ze verkochten toen niet. Wat hebben zij daar uiteindelijk veel spijt van gehad, nog drie jaar te koop gestaan toen.

    Like

  3. Mooi, dat halfvolle glas. Is ook best leuk om al die herinneringen weer langzaamaan tegen te komen. (Straks wordt het verkocht en dan moet alles er binnen een paar dagen uit.. ! 🙂 )
    Maar kan me wel voorstellen dat het een last is, zo’n huis. Ik duim!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s