nou zeg!

Ooit, heel lang geleden, werd ik gedoopt, heb ik als zevenjarige mijn eerste H. communie gedaan en als elfjarige de plechtige communie oftewel het vormsel. Ergens in mijn puberteit besloot ik om niet meer regelmatig naar de kerk te gaan. 

Als volwassene ging ik vervolgens alleen nog naar de kerk bij trouwerijen en begrafenissen. Ter communie ging ik eigenlijk nooit meer. Toen er coeliakie bij me werd vastgesteld wist ik dat ik wat dat betreft een juiste keuze had gemaakt: hosties zijn niet glutenvrij, ze zouden mij ziek maken.

Voor kinderen met coeliakie die de communie doen was er wel een glutenvrij alternatief: bij tijdige aanvraag kunnen er glutenvrije hosties worden geregeld. Dacht ik. Totdat ik vandaag dit bericht las:

VATICAANSTAD – Glutenvrij brood is bij het Avondmaal in de katholieke kerk niet toegestaan. Daaraan herinnerde het Vaticaan in een brief die zaterdag aan alle bisschoppen is gestuurd. Hosties die geen gluten bevatten, zijn voor de kerk ,,ongeldige materie”, zo werd zondag bekend. Hosties moeten worden gemaakt van ongedesemd brood en uit zuiver tarwemeel bestaan.

Voor mensen met coeliakie, een stofwisselingsziekte veroorzaakt door een glutenintolerantie, mag een uitzondering gemaakt worden. Deze kerkgangers mogen een hostie eten met minder gluten. Geheel glutenvrij is echter niet toegestaan. De hostie mag geen andere ingrediënten dan tarwe bevatten.
In sommige supermarkten en op internet worden glutenvrije hosties verkocht. Met de brief wil paus Franciscus het gebruik van deze hosties tegengaan.
(bron: Telegraaf)

Ik snap het echt niet ……

stinkende verrassing

Gisteren met gevaar voor eigen leven de Belgische autoweg getrotseerd om twee van mijn drie zonen op te halen op Zaventem. Jeetje, wat rijden er veel mensen op de weg die hun rijbewijs bij wijze van spreken bij een pakje boter cadeau hebben gekregen …. ’t Is dat ik redelijk alert ben en goed kan remmen ……

Enfin, de jongens plus kat – wiens tweede naam Trut is trouwens – zijn weer thuis. Jongste had nog een verrassing voor me: “Mam, ik heb de was na het wassen iets te lang in de machine laten zitten. Het stinkt. Heel erg. Dus ik heb alle vuile was maar meegenomen. Kun jij daar wat mee?”.

Volgens internet is schoonmaakazijn goed voor heel veel en ook voor behoorlijk muf stinkende was. Na een hele nacht weken in een azijnbad, en nog eens wassen in de machine hangt alles weer fijn te drogen. Iedereen blij 🙂

IMG_1408.JPG

als ik dan toch toevallig in de buurt ben ….

Dit weekend was het weekend van het OLS in Merkelbeek. Het wat? Het OLS, het Oud Limburgs Schuttersfeest oftewel d’n ouwe Limburger, zie –> hier voor achtergrondinformatie. Ik was tot vandaag nog nooit op een OLS, maar omdat het dit jaar op fietsafstand van mijn thuis wordt gehouden voelde ik me toch wel verplicht om in ieder geval naar de optocht van (een deel van) de schutterijen te gaan kijken. Ruim op tijd stonden we langs de kant van de weg. Ruim 60 schutterijen hebben we langs zien komen (van de in totaal 149!) en toen had ik het wel gezien. Genoeg folklore voor mijn zondag. Het begon toen ook meer en meer te miezeren dus droge kleren thuis waren een prettiger vooruitzicht dan blijven staan tot het bittere einde. 

De optocht van de schutterijen werd voorafgegaan door de winnaars van het kinder OLS van dit jaar:


Met een prachtige schutterskoningin:


Speciaal voor Jeanne 🙂


en nog een aantal:

Op dit moment (18.30) heeft nog niemand ‘d’n Um’:

‘Vreugde en verdriet staan zelden zo dicht bij elkaar als onder de schietbomen op het OLS. Waar de ene schutterij juicht voor een ronde van 18 punten, treurt de andere om die ene misser waarmee alle hoop aan flarden is geschoten. Geen wonder dat oprechte tranen worden vergoten. Al deze emoties horen erbij, én dat is ook goed zo. Schutters zijn immers mannen (red.: en vrouwen!) van vlees en bloed, met echte emoties. En die emoties barsten pas echt los, wanneer het winnend zestal ‘D’n Um’-– mag omarmen. ‘We hebben Um, we hebben het OLS gewonnen, en mogen dit grandioze feest volgend jaar organiseren.’Bij het winnen van een Oud-Limburgs Schuttersfeest roepen de overwinnaars in koor “We hebben Um!“ Maar, wie of wat “Um” was, dat wist niemand… Totdat verslaggever Alf Poell, van Omroep Limburg 1, op het idee kwam om een trofee in het leven te roepen die voor eens en altijd duidelijk maakte wie of wat “Um’ was. ‘D’n Um’, is een prachtig bronzen beeldje geworden waarin, kunstenaar Teun Roosenburg, alle emoties tot uitdrukking heeft weten te brengen die met de overwinning van een OLS gepaard gaan; het geeft de sfeer en broederlijkheid van het OLS weer.’D’n Um’ werd in 1991 voor het eerst uitgereikt aan het winnende zestal van schutterij St.-Petrus uit Kelpen Oler. Deze trofee wisselt per winnaar. De Chartermeester moet elke mogelijkheid benutten om ‘D’n Um’ aan het volk te tonen. ‘D’n Um’ is inmiddels het centrale begrip geworden binnen het Limburgs Schutterswezen en wordt door de overwinnaars met de meeste zorg omgeven. Toch wisten ‘onverlaten’ ‘D’n Um’ al enkele malen te ontvoeren……’ 

(bron: L1)

Het schiet- cq feestterrein:


Kan zomaar zijn dat volgende week de wedstrijd gewoon door gaat. Spannend voor degenen die het leuk vinden 🙂

loslopende kippen

In een Oostenrijkse supermarkt – je moet toch eten nietwaar, ook op vakantie – zag ik een doosje met eieren waarop stond ‘Wiesen- und Kräutereier”. Kijk, dan ben ik dus verkocht: leuke tekst op doosje, mooi lettertype, grappige tekeningetjes maar vooral eieren van een dier- en milieuvriendelijke kippenhouderij.

IMG_1208.jpg

In het doosje zat ook nog eens een klein briefje met uitleg:

IMG_1207.jpg

Ik ging natuurlijk ook eens gluren op de site. Daar wordt duidelijk het hoe en waarom van deze kippen en hun eieren uitgelegd:  de mobiele kippenstal wordt ongeveer iedere week verplaatst naar een nieuwe plek in de wei, waar volop vers gras, verse (on)kruiden en vele weidebloemen groeien voor lekker veel (vr)eetplezier. In gedachten bij al die blije kippen at ik met smaak mijn (glutenvrije) pannenkoek op 🙂

IMG_1210.jpg

ver weg fietsen

Net voordat het thuis tropisch warm werd vertrokken wij weer eens richting zuiden, naar Oostenrijk.

IMG_1191.jpg

En de fietsen gingen mee. Fijn en makkelijk: zo hoefden we ter plekke geen fietsen te huren maar konden onze inmiddels al vertrouwde aankopen ook in ‘bergetappes’ worden uitgeprobeerd. Nou ja ….. dan ken je mij nog niet: vlak en een klein beetje heuvelachtig is meer dan voldoende 🙂 Je kunt hier echt prima fietsen, met of zonder trapondersteuning, maar bij mij is het toch altijd met, ik ben veel te zuinig op mijn energie. Om echt in de bergen te kunnen gaan fietsen is een speciale mountainbike geen overbodige luxe. Die fietsen kun je hier overal huren, met of zonder trapondersteuning. Er wordt in de bergen trouwens heel veel aan ‘downhill’ fietsen gedaan, dat wil zeggen op min of meer volle snelheid met een speciale fiets (en beschermende kleding) volgens een parcours de berg af knallen fietsen, maar dat is echt alleen iets voor durfallen, en dus absoluut niks voor mij …

Afgelopen zaterdag was onze eerste fietsdag We gingen van hieruit (Leogang, Salzburgerland) via Zell am See naar Kaprun en terug. Via mooie omwegen toch al gauw een route van zo’n 75km.

Aan de overkant van het meer ligt Zell am See:

IMG_1190.jpg

In de verte de eeuwige sneeuw op de imposante gletsjer van Kaprun:

IMG_1180.jpg

Ik had nog veel meer foto’s willen maken …. maar dat is er een beetje bij ingeschoten. Het was alweer een fijne (fiets)dag.

 

zonnige zondag

Zondag besloten we om de fietsen weer eens achterop de auto te laden, een stukje naar het noorden te rijden en daar een ronde te gaan fietsen. Het is van bij ons uit nog geen uur rijden tot Steyl alwaar we de auto bij de kerk parkeerden. Van daaruit konden we starten. We gingen fietsen volgens een door mijn man uitgestippelde fietsknooppuntroute (mooi WordFeud woord hè) en dat gaat prima, als je maar de juiste bordjes volgt.

IMG_1154.jpg

Die kerk in Steyl is nu trouwens het onderkomen van het Limburgs Schutterij Museum, het is maar een weet … We fietsten langs de Maas richting Beesel en staken daar met het veer over naar Kessel.

IMG_1136.jpg

Vanuit Kessel fietsten we weer richting noorden om vervolgens bij Steyl weer met het veer de Maas over te steken. De botanische tuin ‘Jochemhof’ in Steyl was open in verband met een open dag, daar hebben we onze eerste pauze gehouden.

Ik wilde heel graag weer eens een glutenvrije kroket eten die ze bij Valuas in Venlo maken en serveren, dat zou onze tweede stop worden. Ik had er alleen geen rekening mee gehouden dat zo’n brasserie nota bene op een zondag gesloten zou zijn. Streep door de rekening. Met een ietwat rammelende maag fietsten we door naar de Kaldenkerkerweg, daar moest ergens restaurant Wilhelmina liggen, dat lid is van de Horeca Alliantie Glutenvrij. Deze Kaldenkerkerweg is kilometers lang, en wij fietsen dus precies de verkeerde kant op, maar via een mooie omweg kwamen we uiteindelijk toch goed uit. Tegenover het station van Venlo ligt dit hotel/restaurant. Aanrader om er glutenvrij te gaan eten? Nou nee, eigenlijk niet. Er was geen aparte allergenenkaart, de bediening wist niet precies wat wel en wat niet mogelijk was, ze hadden geen glutenvrij brood, wel kleine glutenvrije broodjes, sla zonder dressing. Het viel me behoorlijk tegen, ik had echt veel meer verwacht van een restaurant dat op deze officiële lijst van de coeliakievereniging staat!

Na onze lunch fietsten we via Blerick en Grubbenvorst naar Lottum waar we stopten bij Kasteel Kaldenbroek

IMG_1150.jpg

Wat een mooie plek! Van hieruit fietsten we weer terug naar Venlo via Lomm en Velden. We streken neer bij eetcafé Aldemert in het centrum alwaar ik aangenaam verrast was door de kundigheid van het bedienend personeel voor wat betreft glutenvrij eten! Kijk, dat is pas fijn, daar krijg je goede zin van!

Vanuit Venlo was het nog maar een (redelijk) klein stukje tot aan de auto die nog fijn in Steyl bij de kerk stond. En van daaruit met de auto weer een uur richting zuiden, naar huis.

in dubio

Net als afgelopen jaren wordt de buxus in mijn tuin (en ook in die van zo wat alle buren in onze straat) veelvuldig bezocht door de buxusmot en vervolgens kaalgevreten door de hongerige rupsen die uit hun eitjes kruipen. Je hoort ze gewoon knagen, die rupsen. Lijkt wel of de plaag dit jaar vroeger is begonnen en erger is dan in de voorafgaande jaren, in ieder geval hier. Twee jaar geleden voldeed het om een stuk haag tot op de grond af te knippen en het ergst aangetaste deel helemaal eruit te halen. Vorig jaar hielp het om iedere dag meerdere keren op rupsenjacht te gaan en een keer of twee met een of ander goedje te (laten) spuiten.

Dit ziet er nog enigszins redelijk uit, maar ik weet uit ervaring – helaas – dat het binnen slechts één week volledig kaal kan zijn:

410965E9-9A85-4EBA-BA32-AD95881CF74A.JPG

4E73D2DB-80F9-4E2B-86B1-5180025C0C76.JPG

Het lijkt wel of in ieder haagje en iedere struik een of meerdere families huizen. En dus was ik in dubio: wat te doen dit jaar? Alles eruit of toch nog niet? De meeste buren in onze straat waren rigoureus en hebben alle buxus uit hun tuinen gehaald en afgevoerd. Sommigen hebben vervolgens weer iets moois gemaakt van hun tuin, maar enkelen zijn nu alleen nog maar creatief met grind, gruwel, gruwel.

Ik was even in dubio maar heb besloten om 99% van de hagen eruit te (laten) halen, en helaas moeten ook enkele behoorlijk aangetaste bollen eraan geloven. Ik kan wel rupsen uit de struiken blijven halen, maar wat als ik binnenkort een aantal weken niet thuis ben? Mijn schoonzus kwam afgelopen week thuis na een week vakantie en alle buxussen in voor- en achtertuin zaten of vol met rupsen of waren al zo goed als kaal  ….

Ieder nadeel heeft zijn voordeel: ik maak plannen over wat hier voor de buxus in de plaats komt. Ik denk aan uitbreiding van het gazon, grote (verhoogde) borders vol vlinder- en bij-vriendelijke bloemen en meerderjarige struikjes. Het is heerlijk om te struinen door tuinboeken en op het internet 🙂 Als iemand (blog)tips heeft: ik hou me aanbevolen.

De blauwe regen heeft zich gelukkig niets aangetrokken van de nachtvorst en bloeit als nooit te voren. De witte regen valt minder op maar is mooi in zijn bescheidenheid.

E8D82719-27A4-481B-8104-B181BB5D75B7.JPG

De hortensia’s doen het gelukkig goed. De planten hebben het allemaal overleefd en zijn flink verjongd doordat veel takken zijn bevroren. Ze krijgen dit jaar wel minder bloemen, maar dat komt volgend jaar weer goed. Hoop ik.

81629E67-72BD-4A91-B5C6-4AC804CFC960.JPG

3CC4D821-58D5-4AD1-892A-8915219AA816.JPG

Plan voor komend najaar: heel veel blauwe violen in de bakken planten, groot- en kleinbloemig.

67882912-19B8-4C3E-959F-F1897DC7A9F5.JPG

Ergens wel fijn: na ruim 25 jaar ziet mijn tuin er straks weer compleet anders (lees: minder strak) uit en kost het onderhoud (knippen van de hagen) stukken minder tijd. Ook leuk 🙂