mijn april cultuurmaand

De maand april was mijn cultuurmaand. Dit was nooit de bedoeling, maar het is zomaar zo gekomen. Achteraf bedacht ik dat alles ‘irgendwie’ met elkaar was verbonden ….. Toeval? Dat bestaat niet, toch?

De vader

In januari zou ik naar de voorstelling ‘De Vader’ gaan met Hans Croiset en Johanna ter Stege. Het ging toen niet door omdat de hoofdrolspeler ziek was, maar er werd wel direct een nieuwe datum vastgesteld. Dat zou zijn op 4 april. Ik wist toen – uiteraard – nog niet dat mijn vader (met Alzheimer) op 9 maart zou overlijden. Nog geen 4 weken na zijn overlijden was dus die voorstelling, en ik twijfelde een beetje of het wel zo’n goed idee was om er in mijn uppie heen te gaan. Om te gaan kijken naar een stuk over een vader (Hans Croiset) met Alzheimer en een dochter (Johanna ter Stege) die voor hem mantelzorgt. Enfin, ik ging toch en zat vrij vooraan op rij 2 en heb genoten: zo’n goed spel, zó enorm veel herkenbare situaties! Het was emotioneel maar vooral heel mooi, ik ben blij dat ik ben gegaan.

Tussen kunst en kitsch

Ik ging – samen met mijn broer – zo’n week later met 2 schilderijen uit het huis van mijn vader naar een opnamedag van ‘Tussen kunst en kitsch’. Een klein houtpaneeltje in een enorme grote lijst zeulden we met ons mee, en ook nog een lijst met een deprimerende voorstelling die we vroeger allemaal afschuwelijk vonden. We snapten nooit waarom onze ouders nu net zo’n foeilelijke afbeelding boven hun bed hadden hangen ….. Bij nader inzien bleek het geschilderd door Henry de Groux, het had misschien iets van waarde en dus kregen we kleine €-tekentjes in onze ogen (grapje) maar het bleek een kopie te zijn. Haha, waarde nul dus. Ergens gelukkig maar want tijdens het transport was er ook nog een hoekje van af gescheurd. Het paneeltje werd op zo’n 100 tot 150€ geschat, ook geen vetpot dus. Exit €-tekentjes. Maar het was leuk om dit eens mee te maken.

Lezing door Marcia Luyten

Vorig jaar las ik het boek ‘Het geluk van Limburg’ door Marcia Luyten9200000046552370

Ik heb het toen met veel interesse gelezen, het is per slot van rekening toch de geschiedenis van de streek waar ik ben opgegroeid. Mijns inziens een must voor al degenen die willen weten wat er allemaal speelde in de mijnstreek, in het Limburg van de 20e eeuw, die willen weten hoe het leven vroeger was in de koloniën (wijken) rond de mijnen (met de klemtoon op de laatste lettergreep), die geïnteresseerd zijn in de glorietijd en vervolgens het verval en verloedering na de mijnsluitingen, die willen weten wat de grote invloed van de katholieke kerk was op dit alles, en het leest ook nog eens prettig weg door het verhaal van Jack(ie) Vinders.

Uit blik op de wereld:

Voor de drie-eenheid van de Limburgse macht – mijn, kerk en staat – bleef de onbestendige beroepsbevolking een probleem. De bouw van de mijnwerkers koloniën temperde het woelen. Een huis van de zaak legden de mijnwerkers aan een leiband. Werknemers zaten met handen en voeten vast aan het mijnbedrijf. Maar Henri Poels wist dat de mazen van het net nog kleiner moesten om de zedenbederf tegen te gaan. Marcia Luyten omschrijft hetgeen Poels voor ogen stond iets was als een welwillende dictatuur:’ Er moest een geest komen van geloof, van onderwerping’. God werd een verlicht despoot en Zijn regent luisterde naar de naam Poels.

Enfin, Marcia Luyten gaf dus een lezing. Ik hoorde wat ik al had gelezen, maar dat was niet erg. Het was goed om tussen – ongeveer – leeftijdgenoten te zitten die bewust of minder bewust de sluiting van de mijnen hebben meegemaakt maar vooral de tijd er na: de verloedering van een stad als Heerlen met zijn drugsproblematiek, de grote werkeloosheid, de afbrokkeling van de invloed van de katholieke kerk.

Pinkpop

IMG_2820.jpg

Ik kon op het laatste moment nog een kaartje bemachtigen voor de voorstelling ‘Pinkpop’, gisteravond in de schouwburg van Heerlen. Een mooie voorstelling van toneelgroep Maastricht met een geweldige Huub Stapel, Henriëtte Tol, Suzanne Zeegers èn Rowwen Hèze.

recensie op nrc.nl:

‘Ik ben bang dat m’n hoofd lek is”, zegt de man die – op zijn zestigste – aan geheugenverlies begint te lijden. Waarom hij precies in de garage rondscharrelt, weet hij niet meer. „Waar is hier nou… dat dinges”, mompelt hij. Maar zodra het over Pinkpop gaat, weet hij alle feitjes opeens weer puntgaaf op te lepelen. De bands, de nummers vormen zijn houvast.

Alweer een link met Alzheimer, alweer confronterend.

Ik ben in mijn leven twee keer op Pinkpop geweest. De tweede keer was vorig jaar (hier en hier) maar mijn eerste keer was in 1979, en laat dat nou net het jaar zijn waar het in de voorstelling ook over ging. Yes, ik was erbij 🙂

gehakt en spaanders

Waar gehakt wordt vallen spaanders, en waar gebreid wordt moet wel eens iets worden uitgehaald.

IMG_0938.jpg

Het patroontje rechts was wel leuk, maar te smal om als kussenhoes te kunnen dienen, moest dus worden uitgehaald. Omdat ik ietwat krap zit met de wol en deze ook niet meer kan kopen heb ik het patroon enigszins aangepast. Gewoon recht en averecht breien kost nu eenmaal minder energie (= wol) dan de kabels. Gaat helemaal goed komen.

De chocolade-eitjes zijn intussen allemaal op. De geverfde eieren trouwens ook. Zo goed alles is hier weer normaal. Vanmiddag jongste (alweer) naar het vliegveld gebracht voor (alweer) een vlucht terug naar waar hij studeert. Hij heeft dit semester heel wat vrije tijd die hij graag thuis doorbrengt. Gezellig! Oudste moest wel hard werken en studeren èn op kat Luna letten. Middelste was een paar dagen hier en heeft zijn kleine katertje laten zien waar wij wonen. Ach, wat een klein scheetje ….. zó lief en ondeugend en speels. Oh, wat is het toch leuk (tijdelijk) om zo’n beestje in huis te hebben!

Wat een geweldig sh*tweer hadden we trouwens de afgelopen dagen, op een gegeven moment was ik het binnenzitten zó zat dat ik zelfs bijna in staat was om richting de Outlet in Roermond te rijden. Achteraf gezien maar goed dat we dat niet hebben gedaan, volgens de berichten in de krant waren er 150.000 mensen die hetzelfde idee hadden …. Eigenlijk was het de bedoeling geweest om heel veel te gaan fietsen, maar daarvoor vond ik het te koud en dus is daar weinig van terecht gekomen. We hadden voor dit doel elektrische fietsen geregeld. Eens kijken of onze koppies grijs genoeg zijn om ons te voegen bij de steeds groter wordende groep elektrische fietsers. Ha, nou, het ritje dat we hebben gemaakt (van de winkel naar huis en vervolgens nog een ronde van zo’n 50km) smaakt wel naar meer. Heerlijk fietsen met een duwtje in de rug, zonder al te moe te worden. Mijn energielevel is nu eenmaal niet altijd supergoed. Van hieruit fiets je zó het heuvelland in, en dan liggen Maastricht en Valkenburg zelfs dichtbij genoeg voor een kopje koffie op een terrasje na het avondeten. Die fietsen gaan er dus echt wel komen.

Volgens de statistieken van deze blog is dit trouwens mijn honderdste blog-bericht. Ik wil het maar even gezegd hebben.

gezinsuitbreiding

We kregen bericht van onze middelste: hij had een Arri gekocht. Ik had geen idee waarover hij het had maar mijn man had direct visioenen van een dieprood banksaldo …. Dit is namelijk een Arri, een camera die héél hoog op ’t lijstje van onze afgestudeerde cameraman staat, maar dat hij zich nog (lang) niet kan permitteren. Even later stuurde hij een foto:

IMG_0821.jpg

Ha, geen camera maar een snoezig klein katertje, genaamd Arri.

En dus togen we zondag maar weer eens richting Brussel Molenbeek om het kleine terroristje diertje te bewonderen. Wat lief!

IMG_0873.jpg

Natuurlijk gingen we ook nog even de stad in, het weer was te mooi om de hele tijd binnen te blijven, en aangezien kleine katertjes ook nog eens heel veel slapen ….

We zagen dat het bronzen Zinneke (op de hoek van de Oude Graanmarkt en Kartuizerstraat)

IMG_0866.jpg

gezelschap heeft gekregen van een bronzen schildpad:

IMG_0867.jpg

 

Hoe en waarom heb ik nog niet kunnen ontdekken op het www. Ik hoop van ganser harte dat niemand erover struikelt ….

 

 

 

de draad oppakken

Nou, dat ging eigenlijk best goed, zo vlak na de begrafenis. Scheelde dat er voldoende afleiding was. Jongste bleef nog fijn een paar dagen, hoefde pas op zondag terug naar daar waar hij studeert. Oudste kwam op de zaterdag na de begrafenis naar huis. Ook bij hem kon ik mijn ei goed kwijt. En toen we op zondag jongste naar het vliegveld brachten kwam het toevallig zo uit dat we middelste konden bezoeken op zijn nieuwe stek. Nou ja toevallig …… kwestie van goed combineren. Middelste woont weer in Brussel. Niet meer in het centrum, maar in, jawel, Molenbeek. Of all places ….. Ik heb even moeten slikken toen ik het hoorde, maar tja, als je budget niet al te groot is en je wel fijn en ruim wilt wonen …. De woning ligt wel pal tegen het centrum van Brussel aan. Mooi, vrij nieuw, licht, ruim, met plek voor de auto in de eigen parkeergarage.

IMG_0765.jpg

Deze mooie gevel is bij hem om het hoekje. Prachtig toch? En ach, als hij (en zij) maar gelukkig zijn, zich prettig en vooral veilig voelen ……

Later die week was ik blij dat het voorjaar weer in de lucht hing: zoveel vogels die weer bezit nemen van onze tuin, super! Ook fazantenhaan liet zich weer zien, nu nog alleen, wellicht binnenkort weer in begeleiding van zijn vrouwtje(s).

IMG_0771

Hortensia heb ik intussen bijgeknipt. Tjonge, wat een hoop dode takken dit jaar, ben benieuwd of de struiken zich toch weer helemaal weten te herstellen. Gazon is ook gemaaid, ziet er een stuk beter uit. Beter dan verwacht eigenlijk.

Oudste zou terugvliegen naar daar waar hij studeert via Hamburg. Treinticket geboekt, prijs viel reuze mee: 23€ per persoon voor een enkeltje en dat voor een rit van bijna 500km. Totdat ik sms kreeg: ‘mam, de trein had al vertraging, stopt er nu helemaal mee, en de aansluiting hebben we al gemist’ Volgens de site zou de eerstvolgende aansluiting betekenen dat ze niet om 01.30 maar pas om 06.00 in Hamburg zou zijn. Jakkes. Maar een hoera en warme douche voor de Deutsche Bundesbahn: op kosten van de DB mochten hij en zijn vriend met de taxi verder reizen:

IMG_0802

Niet misselijk, het bedrag dat ze zelf niet hoefden af te rekenen.

Nu we weer met ons tweetjes zijn was de vraag afgelopen zondag niet: “wat eten we vandaag?” maar “waar eten we vandaag?”. Dus togen we het heuvelland in, richting Valkenburg. Onderweg kwamen we nog 2 trafohuisjes tegen. Sjoerd, ik weet niet of ze al in je verzameling zitten, denk het wel, maar ik stuur ze toch maar richting Gebrook.

Het eerste ligt langs de grote weg vanuit Nuth en Hulsberg naar Valkenburg, bij de overweg. Ik moest snel vanuit de auto een foto maken voordat het stoplicht weer op groen sprong.

IMG_0787

Het tweede huisje ligt bij de Trichtergrubbe, randje Polferbosch:

IMG_0797

Ook in Valkenburg is veel gerooid de laatste tijd. Dit had alles te maken met een storm die hier vorig jaar zomer heeft gewoed. Veel bomen zijn toen helemaal of half omgewaaid, en er ontstonden gevaarlijke situaties. ’t Ziet er in ieder geval vies kaal uit …..

IMG_0789.jpg

IMG_0790.jpg

IMG_0791.jpg

Ik werd er een beetje treurig van. Maar gelukkig waren er nog zat mooie plekjes:

IMG_0788.jpgIMG_0794.jpg

Nog even door de straat en langs het huis gelopen waar ik ooit ben geboren:

IMG_0799.jpg

en toen een fijn terrasje gezocht èn gevonden. Wat wil een mens nog meer 🙂

 

 

 

de afgelopen tijd ….

Tja, er gebeurde van alles de afgelopen weken en toch kwam ik er niet toe om het op te schrijven. Alleen een klein berichtje op mijn andere blog. De reacties daarop waren hartverwarmend.

Maandag 6 maart was ik nog in Oostenrijk. Ik kreeg daar ’s morgens een telefoontje van een van de verzorgsters uit het verzorgingshuis waar mijn vader al bijna 4 jaar woonde. Ze vond dat pap er niet goed uitzag. Hij wilde niet eten of drinken, maar ze vond het nog niet nodig dat ik kwam. Ik heb mijn broers ingelicht, en zij zijn wel gegaan. Volgens een van mijn broers zag pap er niet echt goed uit ….

Vroeg in de avond werd ik gebeld door de verpleeghuisarts: het ging nog niet echt goed, maar omdat ik nog in Oostenrijk was wilde ze hem een kuurtje geven en nog wachten met het toedienen van rustgevende medicatie tot ik er zou zijn.

Dinsdagochtend zijn we vertrokken: ik wilde naar huis! Toen ik ’s avonds bij pap kwam was hij al in een soort van slaaptoestand: hij heeft niet meer bewust gereageerd op mijn aanwezigheid.

Op donderdag 9 maart om 12.45 is mijn vader rustig ingeslapen. Ik was erbij, samen met een van mijn broers. Mijn vaders lijden door Alzheimer is voorbij! Het is goed zo, ik heb er vrede mee.

En toen begon het geregel: begrafenisondernemer gebeld, het hoe en waar en hoe niet besproken, muziek uitgezocht, tekst geschreven omdat ik wilde spreken tijdens het afscheid. Iets waarvan ik altijd had gedacht dat ik dat niet zou kunnen trouwens. Locatie gezocht, want we wilden geen begrafenis vanuit de kerk en geen herdenking in het crematorium. Locatie gevonden: een verbouwde stal, tegenwoordig een mooie feestlocatie waar pap ooit als dierenarts was geweest om koeien te behandelen. Had hij leuk gevonden!

Bloemstuk uitgezocht, vluchten geregeld voor jongste die bij de uitvaart wilde en kon zijn. FaceTime gesprekken gevoerd met oudste en middelste die er helaas niet bij konden zijn in verband met studie en werk in het buitenland.

Advertentie opgesteld voor in de krant, foto uitgezocht voor op het prentje. Dit was makkelijk: middelste had niet zo heel lang geleden een hele mooie foto van opa gemaakt.

Op de vrijdag na de donderdag de kamer van pap al leeggeruimd. Soort van verwerking denk ik en ach, het was niet veel werk. Buiten kleding, foto’s, kaarten, een klein boekenrekje met enkele boeken en tijdschriften had mijn vader geen persoonlijke spullen op zijn kamer. Daar was geen plaats voor …..

Nagels laten lakken, afspraak gemaakt bij de kapper. Kostuum uitgezocht en gekocht  voor manlief en jongste, zij wilden er tiptop uitzien.

De ceremonie was besloten, ingetogen en mooi. Het was goed zo.

En nu ben ik blij dat lente is zodat ik fijn buiten in de tuin kan werken, dat ik daar mijn ei kwijt kan. Want ik heb nu zeeën van tijd ….

 

 

op de vlucht …

Nou ja, zo erg is het nu ook weer niet. Maar het lijkt er wel op dat we ieder jaar weer vluchten voor het carnaval. Het weg zijn met de carnaval heeft inderdaad veel te maken met het niet graag carnaval vieren maar ook met het feit dat mijn man in deze periode een aantal dagen vrij heeft en met hem half Zuid-en Midden-Nederland, België en een groot gedeelte van Beieren zo lijkt het wel.

Wat ik wèl leuk vind aan carnaval is het luisteren naar carnavalsliedjes. Maar dan alleen naar die uit het zuiden, uit Limburg dus. Afgelopen dagen heb ik weer met heel veel plezier geluisterd naar de top 1111 op de radio bij L1. Mijn favoriete liedje? ‘Nao ’t Zuuje’ van Lex Uiting, dit jaar de stadsprins van Venlo.

Enfin, zoals ieder jaar weer reden we ook dit jaar weer nog verder richting zuiden, naar ons geliefde Oostenrijk. Gelukkig niet met de grote massa mee rijdend en lijdend in de file, maar al een paar daagjes eerder.

Vandaag stond een kleine bijdrage van mij op de blog van Sjoerd. Hij heeft een aantal aparte hobby’s, waaronder het fotograferen van trafo’s. Ik geloof dat ik nu al zo’n 5 of 6 huisjes voor hem op foto heb vastgelegd. Nog bij lange na niet genoeg voor een nieuwe eigen hobby, haha.

img_0682

Een trafo huisje dus boven in de bergen. Het hotel wat erachter ligt is – als er sneeuw ligt – alleen te bereiken per sneeuwscooter (of te voet of met ski’s natuurlijk, het ligt langs een skipiste). Bevoorrading vindt plaats met een klein goederenliftje, vandaar de noodzaak van een eigen stroomvoorziening. In de buurt liggen nog een paar kleine (vakantie)hutten, zij zullen hun stroom ook wel van deze trafo krijgen.

In de plaatselijke supermarkt zag ik iets nieuws:

img_0685

img_0686

Tassen Küchlein, ik geloof dat het ’t best te vertalen is met cakeje-in-een-kopje of cupcakeje. Mèt het officiële glutenvrije logo van de Oostenrijkse coeliakievereniging op de verpakking. Ik kende het niet, ook niet in de gewone, d.w.z. niet glutenvrije versie. Tja, dat kan ik dan natuurlijk niet laten liggen.

img_0693

Bereiding is supersimpel: 3 eetlepels (lactose-)vrije melk in een kop, inhoud van het zakje erbij, goed roeren, 1 minuut in de magnetron (600W), en klaar is Kees. Hoe het smaakt? Als een brownie, niet verkeerd. Koop ik het nog eens? Nee, ik ben geen zoetekauw dus zal dit niet nog eens gauw kopen en maken. Er zit nogal wat suiker (28gr) in,  en dus een hoop calorieën (201 kcal), en daar hou ik niet van.

Alaaf en Ski Heil!