nou zeg!

Ooit, heel lang geleden, werd ik gedoopt, heb ik als zevenjarige mijn eerste H. communie gedaan en als elfjarige de plechtige communie oftewel het vormsel. Ergens in mijn puberteit besloot ik om niet meer regelmatig naar de kerk te gaan. 

Als volwassene ging ik vervolgens alleen nog naar de kerk bij trouwerijen en begrafenissen. Ter communie ging ik eigenlijk nooit meer. Toen er coeliakie bij me werd vastgesteld wist ik dat ik wat dat betreft een juiste keuze had gemaakt: hosties zijn niet glutenvrij, ze zouden mij ziek maken.

Voor kinderen met coeliakie die de communie doen was er wel een glutenvrij alternatief: bij tijdige aanvraag kunnen er glutenvrije hosties worden geregeld. Dacht ik. Totdat ik vandaag dit bericht las:

VATICAANSTAD – Glutenvrij brood is bij het Avondmaal in de katholieke kerk niet toegestaan. Daaraan herinnerde het Vaticaan in een brief die zaterdag aan alle bisschoppen is gestuurd. Hosties die geen gluten bevatten, zijn voor de kerk ,,ongeldige materie”, zo werd zondag bekend. Hosties moeten worden gemaakt van ongedesemd brood en uit zuiver tarwemeel bestaan.

Voor mensen met coeliakie, een stofwisselingsziekte veroorzaakt door een glutenintolerantie, mag een uitzondering gemaakt worden. Deze kerkgangers mogen een hostie eten met minder gluten. Geheel glutenvrij is echter niet toegestaan. De hostie mag geen andere ingrediënten dan tarwe bevatten.
In sommige supermarkten en op internet worden glutenvrije hosties verkocht. Met de brief wil paus Franciscus het gebruik van deze hosties tegengaan.
(bron: Telegraaf)

Ik snap het echt niet ……

#wijbloggenglutenvrij 2017: mijn favoriete vakantiebestemming

Mijn favoriete vakantiebestemming. Tja, dat is al járen Leogang in Oostenrijk. Eigenlijk gaan we sinds we daar een vaste (eigen) plek hebben nergens anders meer naar toe. Heel heel soms boeken we ergens een hotelletje of B&B, maar nooit voor langer dan 2 à 3 dagen. Toevallig (of niet) hebben we die eigen stek net zo lang als ik coeliakie (glutenintolerantie) heb. In december kregen we de sleutel van ons appartement en eind januari zat ik in de auto op weg naar een concert toen ik telefoon kreeg van de internist met ‘het vonnis’. De drive om ècht ergens (anders) naar toe te gaan is er sinds die tijd gewoonweg niet meer door telkens weer het tijdelijk verplaatsen van het eigen huishouden. Ik voel me steeds weer lekker veilig en prettig tussen mijn eigen (keuken) spulletjes en vertrouwde plekken om ergens iets te gaan eten.

Ook afgelopen maand waren we weer in Oostenrijk, maar omdat de weersverwachting voor de komende dagen niet al te gunstig uit zag besloten we om dan maar de Alpen over te trekken richting het zuiden. Het dichtste bij van daar uit voor een paar daagjes weg met zon-garantie is het zuiden van het Gardameer. Bijkomstig voordeel voor mij is dat ik dan ook nog eens heerlijk kan gaan genieten van glutenvrije Italiaanse lekkernijen. Italië staat erom bekend dat ze er (meestal) goed weten wat coeliakie en glutenvrij eten inhoudt.

We begonnen ons reisje in Bardolino. Ons lunchadresje was la Cantinetta. Ik had gehoopt er een glutenvrije pasta te kunnen bestellen maar ze hadden ‘alleen maar’ glutenvrije pizza’s. Ook goed. Dit zette wel een streep door mijn wens voor het avondeten …. De vorige keer dat we in Bardolino waren heb ik wel glutenvrije pasta gegeten, dat was toen bij la Loggia Rambaldi, pal tegenover la Cantinetta.

Vanuit Bardolino gingen we naar ons hotel in Lazise. Ik had op internet gelezen dat ze een uitgebreid ontbijtbuffet zouden hebben met ook glutenvrije producten. Om niet net als een aantal jaren geleden (elders) voor onaangename verassingen komen te staan (dat wil zeggen: € 3 toeslag voor nauwelijks glutenvrije producten) had ik eigen brood meegenomen, maar dat was niet nodig: prima service en zo goed als nul kans op kruisbesmetting doordat er meer dan voldoende afstand was tussen brood, beleg en ander lekkers.

’s Avonds hebben we gewoon ergens in een min of meer willekeurig restaurant een salade gegeten. De kelner stelde me gerust: zijn broer had coeliakie, hij wist heel goed van de hoed en de rand.

De tweede dag bezochten we Peschiera. Hier ligt mijn favoriete restaurant aan het Gardameer: Bella Vista. Op diverse sites steekt men de loftrompet af voor wat betreft de glutenvrije mogelijkheden – met name de pizza’s – en terecht!

IMG_1228.JPG

IMG_1229.JPG

IMG_1230.JPG

Hier hoef ik toch niets aan toe te voegen?

Ik had nog wat plek vrij in mijn buik voor een lekker ijs en dus reden we naar het nabijgelegen pittoreske Sirmione. Daar liggen -tig ijssalons. Bij één ervan (Mirko’z) is het echt veilig om glutenvrij ijs te eten:

IMG_1232.JPG

Bakken met glutenvrij ijs stonden apart van de rest. Ik kon kiezen uit 8 soorten en tussen een hoorntje of een bakje. Uiteraard werd geschept met een schone lepel. Ik eet ongeveer 1 of 2 keer per jaar ijs buiten de deur, ben geen zoetekauw, maar dit is iedere keer weer zó de moeite waard 🙂

IMG_1231.JPG

’s Avonds aten we weer ‘gewoon’: zeebaars met gegrilde groente, geen koolhydraten meer voor mij. Genoeg is genoeg 🙂

Dit adres in Torri del Benaco moet ik maar bewaren voor een volgend bezoek aan het Gardameer:

649C3B08-AF6F-4581-86D1-8DB2FD2B103B.JPG

 

 

Tuurlijk duik ik ook een supermarkt in, als we er toch zijn. Ben benieuwd of deze producten binnenkort ook in Nederland te koop zijn:

Vermicelli:

333D3C4A-037B-429A-A63A-64535B72CED3.JPG

Grove soort pasta:

FullSizeRender 7.jpg

Crackers met gepofte rijst:

FullSizeRender 8.jpg

’s Anderdaags reden we weer terug naar het noorden. Ciao Italia, ciao Lago di Garda. Leogang blijft mijn favoriete vakantiebestemming, maar qua (glutenvrij) eten staat zo’n korte vakantietrip met stip op plek twee!

Ben je benieuwd wie dit keer allemaal meedoen met #wijbloggenglutenvrij 2017? Veel leesplezier!

ik ben glutenvrij

glutenvrije mama

de glutenvrije man

het meisje met de voedselallergie

home of comfort

koos glutenloos

sophie glutenvrij

doe mij glutenvrij

maak het glutenvrij

glutenvrij en wij

glutenvrij hoort erbij

glutenvrij kind

zonnige zondag

Zondag besloten we om de fietsen weer eens achterop de auto te laden, een stukje naar het noorden te rijden en daar een ronde te gaan fietsen. Het is van bij ons uit nog geen uur rijden tot Steyl alwaar we de auto bij de kerk parkeerden. Van daaruit konden we starten. We gingen fietsen volgens een door mijn man uitgestippelde fietsknooppuntroute (mooi WordFeud woord hè) en dat gaat prima, als je maar de juiste bordjes volgt.

IMG_1154.jpg

Die kerk in Steyl is nu trouwens het onderkomen van het Limburgs Schutterij Museum, het is maar een weet … We fietsten langs de Maas richting Beesel en staken daar met het veer over naar Kessel.

IMG_1136.jpg

Vanuit Kessel fietsten we weer richting noorden om vervolgens bij Steyl weer met het veer de Maas over te steken. De botanische tuin ‘Jochemhof’ in Steyl was open in verband met een open dag, daar hebben we onze eerste pauze gehouden.

Ik wilde heel graag weer eens een glutenvrije kroket eten die ze bij Valuas in Venlo maken en serveren, dat zou onze tweede stop worden. Ik had er alleen geen rekening mee gehouden dat zo’n brasserie nota bene op een zondag gesloten zou zijn. Streep door de rekening. Met een ietwat rammelende maag fietsten we door naar de Kaldenkerkerweg, daar moest ergens restaurant Wilhelmina liggen, dat lid is van de Horeca Alliantie Glutenvrij. Deze Kaldenkerkerweg is kilometers lang, en wij fietsen dus precies de verkeerde kant op, maar via een mooie omweg kwamen we uiteindelijk toch goed uit. Tegenover het station van Venlo ligt dit hotel/restaurant. Aanrader om er glutenvrij te gaan eten? Nou nee, eigenlijk niet. Er was geen aparte allergenenkaart, de bediening wist niet precies wat wel en wat niet mogelijk was, ze hadden geen glutenvrij brood, wel kleine glutenvrije broodjes, sla zonder dressing. Het viel me behoorlijk tegen, ik had echt veel meer verwacht van een restaurant dat op deze officiële lijst van de coeliakievereniging staat!

Na onze lunch fietsten we via Blerick en Grubbenvorst naar Lottum waar we stopten bij Kasteel Kaldenbroek

IMG_1150.jpg

Wat een mooie plek! Van hieruit fietsten we weer terug naar Venlo via Lomm en Velden. We streken neer bij eetcafé Aldemert in het centrum alwaar ik aangenaam verrast was door de kundigheid van het bedienend personeel voor wat betreft glutenvrij eten! Kijk, dat is pas fijn, daar krijg je goede zin van!

Vanuit Venlo was het nog maar een (redelijk) klein stukje tot aan de auto die nog fijn in Steyl bij de kerk stond. En van daaruit met de auto weer een uur richting zuiden, naar huis.

zo’n fijne zaterdag

Gisteren was zo’n fijne dag: lekker temperatuurtje, zon, weinig wolkjes. Er was veel werk te doen in de tuin …. maar de nieuwe fietsen (met trapondersteuning) lonkten. Eindelijk een dag om lekker te gaan fietsen daar waar ik het normaal niet leuk vind om te ploeteren: het Limburgse heuvelland.

We besloten om het zo’n eerste ‘echte’ tocht niet al te bont te maken, en dus zetten we onze rossen op de fietsdrager achterop de auto en reden we naar Wittem. Daar, schuin tegenover waar mijn vader is opgegroeid, waren nog zat plekken vrij op de grote parkeerplaats.

909D6A07-C165-4944-A4D2-07AB54FCAA0A.JPG

Vanuit Wittem fietsten we via Partij naar Wahlwiller, en van daaruit de ‘berg’ omhoog, Duitsland in.

48C7C122-1603-4156-9F25-2E852CB6F384

FullSizeRender 5

Net buiten het dorpje Orsbach (gemeente Aken) kwamen we langs een klein cafeetje, Café Belle Vue (Lemierser Berg 48). Ik kon me herinneren dat ik ooit op een Duits coeliakieforum iets had gelezen over een klein establishment net buiten Aken waar geweldig lekkere glutenvrije taarten te krijgen waren. Laat dit nu net dit café zijn! Voor ‘Kaffee und Kuchen’ was het me nog net iets te vroeg, maar glutenvrije broodjes liet ik me wel smaken. Het is er met mooi weer altijd druk, het reserveren van een tafeltje buiten op het terras is zeer zeker aan te raden. Geen wonder, het uitzicht over het Limburgse heuvelland is werkelijk subliem!

Nota bene: de ‘Wirtin’ heeft volgens berichten op dit Duitse forum zelf coeliakie.

2D41D8DB-F2C4-49D2-8AE4-E0956E180B16.JPGFE50E13B-AC38-4FD1-A644-985E825D1D86.JPGC7C85C72-1005-4B6A-BBDB-B9DC1105DB5B.JPG

Een volgende keer ga ik voor de wafels, of een stuk taart, of toch voor een ontbijtje, of …..

Vanuit Orsbach ben je vervolgens redelijk snel terug in Nederland, in Vaals, en met goede moed (en een duwend handje in de rug) fietsten we de Vaalserberg op. Heerlijk 🙂 Ook daar genoten we nog even van het uitzicht, maar persoonlijk vind ik het toeristisch gedoe daarboven niet echt mijn ding. Dus snel de berg weer af, aan Belgische zijde. Net buiten het plaatsje Gemmenich maakte ik nog snel een foto van een trafohuisje voor blogger Sjoerd.

D8436210-BFCB-48DC-8C16-D2F361FBFC90.JPG

Kasteel Beusdael:

5BBD554B-EC78-43C9-9773-B6B4229C82D6.JPG

Via Sippenaeken fietsten we richting Teuven, naar ons favoriete restaurant ‘Moeder de Gans’. Daar hebben we nog heel lang buiten op het terras kunnen zitten, samen met onze oud-buren die daar toevallig al zaten. Gezellig genieten van fijn gezelschap, lekker (glutenvrij) biertje, en Belgisch stoofvlees met frietjes.

Kortom: het was weer een heerlijke dag!

 

 

glutenvrij in Aachen (Aken)

Het is weer mei = coeliakiemaand! Tijdens deze maand vragen glutenvrije bloggers aandacht voor coeliakie en het glutenvrije leven. Ik heb me hiervoor dit jaar niet aangemeld omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had, maar wil toch wel mijn steentje (ongevraagd) bijdragen.

Glutenvrij in Aachen (Aken)

Ik kom graag in Aachen: het is voor mij lekker dichtbij, ik spreek en versta de taal, het winkelaanbod is prima, de stad is mooi met veel historische gebouwen en je kunt er prima uit eten. Ook als dat glutenvrij moet zijn is dat vaak geen probleem. Ik heb daarom maar eens op een rijtje gezet waar ik graag kom of nog naar toe wil:

Parsleys en fruit

“Parsley and fruits” is een vrij nieuwe eetgelegenheid op de Markt in het centrum van Aken. Op de menukaart staat duidelijk met GF aangegeven of iets glutenvrij is. Prima gelegenheid om een kleinigheid te eten.

1CC0D2EC-1504-45DD-9A83-9463269F9C8D 2

En ja, ze serveren ook glutenvrij bier.

Frittenwerk

Veel over gehoord, maar nog niet zelf geweest. De frieten zijn er in ieder geval glutenvrij, en zijn – volgens degenen die het wel hebben geprobeerd – erg lekker.

Bagels & Beans

De enige buitenlandse vestiging van Bagels & Beans ligt in Aken, ik schreef er al eerder over, maar zet ‘m toch weer in het rijtje om de lijst completer te maken.

Vapiano

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog niet in de vestiging in Aken ben geweest, maar ken het concept wel uit Innsbruck en München. Prima eten, is niks mis mee, alleen zou ik het persoonlijk prettiger vinden om aan tafel bediend te worden in plaats van wachten in de rij.

Het was weer gezellig, en als prettige bijkomstigheid heb ik ook nog heel wat stappen gezet:

1EC2D826-DCED-4697-9D9C-11CBE50E832A

 

 

 

 

op de vlucht …

Nou ja, zo erg is het nu ook weer niet. Maar het lijkt er wel op dat we ieder jaar weer vluchten voor het carnaval. Het weg zijn met de carnaval heeft inderdaad veel te maken met het niet graag carnaval vieren maar ook met het feit dat mijn man in deze periode een aantal dagen vrij heeft en met hem half Zuid-en Midden-Nederland, België en een groot gedeelte van Beieren zo lijkt het wel.

Wat ik wèl leuk vind aan carnaval is het luisteren naar carnavalsliedjes. Maar dan alleen naar die uit het zuiden, uit Limburg dus. Afgelopen dagen heb ik weer met heel veel plezier geluisterd naar de top 1111 op de radio bij L1. Mijn favoriete liedje? ‘Nao ’t Zuuje’ van Lex Uiting, dit jaar de stadsprins van Venlo.

Enfin, zoals ieder jaar weer reden we ook dit jaar weer nog verder richting zuiden, naar ons geliefde Oostenrijk. Gelukkig niet met de grote massa mee rijdend en lijdend in de file, maar al een paar daagjes eerder.

Vandaag stond een kleine bijdrage van mij op de blog van Sjoerd. Hij heeft een aantal aparte hobby’s, waaronder het fotograferen van trafo’s. Ik geloof dat ik nu al zo’n 5 of 6 huisjes voor hem op foto heb vastgelegd. Nog bij lange na niet genoeg voor een nieuwe eigen hobby, haha.

img_0682

Een trafo huisje dus boven in de bergen. Het hotel wat erachter ligt is – als er sneeuw ligt – alleen te bereiken per sneeuwscooter (of te voet of met ski’s natuurlijk, het ligt langs een skipiste). Bevoorrading vindt plaats met een klein goederenliftje, vandaar de noodzaak van een eigen stroomvoorziening. In de buurt liggen nog een paar kleine (vakantie)hutten, zij zullen hun stroom ook wel van deze trafo krijgen.

In de plaatselijke supermarkt zag ik iets nieuws:

img_0685

img_0686

Tassen Küchlein, ik geloof dat het ’t best te vertalen is met cakeje-in-een-kopje of cupcakeje. Mèt het officiële glutenvrije logo van de Oostenrijkse coeliakievereniging op de verpakking. Ik kende het niet, ook niet in de gewone, d.w.z. niet glutenvrije versie. Tja, dat kan ik dan natuurlijk niet laten liggen.

img_0693

Bereiding is supersimpel: 3 eetlepels (lactose-)vrije melk in een kop, inhoud van het zakje erbij, goed roeren, 1 minuut in de magnetron (600W), en klaar is Kees. Hoe het smaakt? Als een brownie, niet verkeerd. Koop ik het nog eens? Nee, ik ben geen zoetekauw dus zal dit niet nog eens gauw kopen en maken. Er zit nogal wat suiker (28gr) in,  en dus een hoop calorieën (201 kcal), en daar hou ik niet van.

Alaaf en Ski Heil!