De afgelopen tijd ….

Tja, er gebeurde van alles de afgelopen weken en toch kwam ik er niet toe om het op te schrijven. Alleen een klein berichtje op mijn andere blog. De reacties daarop waren hartverwarmend.

Maandag 6 maart was ik nog in Oostenrijk. Ik kreeg daar ’s morgens een telefoontje van een van de verzorgsters uit het verzorgingshuis waar mijn vader al bijna 4 jaar woonde. Ze vond dat pap er niet goed uitzag. Hij wilde niet eten of drinken, maar ze vond het nog niet nodig dat ik kwam. Ik heb mijn broers ingelicht, en zij zijn wel gegaan. Volgens een van mijn broers zag pap er niet echt goed uit ….

Vroeg in de avond werd ik gebeld door de verpleeghuisarts: het ging nog niet echt goed, maar omdat ik nog in Oostenrijk was wilde ze hem een kuurtje geven en nog wachten met het toedienen van rustgevende medicatie tot ik er zou zijn.

Dinsdagochtend zijn we vertrokken: ik wilde naar huis! Toen ik ’s avonds bij pap kwam was hij al in een soort van slaaptoestand: hij heeft niet meer bewust gereageerd op mijn aanwezigheid.

Op donderdag 9 maart om 12.45 is mijn vader rustig ingeslapen. Ik was erbij, samen met een van mijn broers. Mijn vaders lijden door Alzheimer is voorbij! Het is goed zo, ik heb er vrede mee.

En toen begon het geregel: begrafenisondernemer gebeld, het hoe en waar en hoe niet besproken, muziek uitgezocht, tekst geschreven omdat ik wilde spreken tijdens het afscheid. Iets waarvan ik altijd had gedacht dat ik dat niet zou kunnen trouwens. Locatie gezocht, want we wilden geen begrafenis vanuit de kerk en geen herdenking in het crematorium. Locatie gevonden: een verbouwde stal, tegenwoordig een mooie feestlocatie waar pap ooit als dierenarts was geweest om koeien te behandelen. Had hij leuk gevonden!

Bloemstuk uitgezocht, vluchten geregeld voor jongste die bij de uitvaart wilde en kon zijn. FaceTime gesprekken gevoerd met oudste en middelste die er helaas niet bij konden zijn in verband met studie en werk in het buitenland.

Advertentie opgesteld voor in de krant, foto uitgezocht voor op het prentje. Dit was makkelijk: middelste had niet zo heel lang geleden een hele mooie foto van opa gemaakt.

Op de vrijdag na de donderdag de kamer van pap al leeggeruimd. Soort van verwerking denk ik en ach, het was niet veel werk. Buiten kleding, foto’s, kaarten, een klein boekenrekje met enkele boeken en tijdschriften had mijn vader geen persoonlijke spullen op zijn kamer. Daar was geen plaats voor …..

Nagels laten lakken, afspraak gemaakt bij de kapper. Kostuum uitgezocht en gekocht  voor manlief en jongste, zij wilden er tiptop uitzien.

De ceremonie was besloten, ingetogen en mooi. Het was goed zo.

En nu ben ik blij dat lente is zodat ik fijn buiten in de tuin kan werken, dat ik daar mijn ei kwijt kan. Want ik heb nu zeeën van tijd ….

 

 

op de vlucht …

Nou ja, zo erg is het nu ook weer niet. Maar het lijkt er wel op dat we ieder jaar weer vluchten voor het carnaval. Het weg zijn met de carnaval heeft inderdaad veel te maken met het niet graag carnaval vieren maar ook met het feit dat mijn man in deze periode een aantal dagen vrij heeft en met hem half Zuid-en Midden-Nederland, België en een groot gedeelte van Beieren zo lijkt het wel.

Wat ik wèl leuk vind aan carnaval is het luisteren naar carnavalsliedjes. Maar dan alleen naar die uit het zuiden, uit Limburg dus. Afgelopen dagen heb ik weer met heel veel plezier geluisterd naar de top 1111 op de radio bij L1. Mijn favoriete liedje? ‘Nao ’t Zuuje’ van Lex Uiting, dit jaar de stadsprins van Venlo.

Enfin, zoals ieder jaar weer reden we ook dit jaar weer nog verder richting zuiden, naar ons geliefde Oostenrijk. Gelukkig niet met de grote massa mee rijdend en lijdend in de file, maar al een paar daagjes eerder.

Vandaag stond een kleine bijdrage van mij op de blog van Sjoerd. Hij heeft een aantal aparte hobby’s, waaronder het fotograferen van trafo’s. Ik geloof dat ik nu al zo’n 5 of 6 huisjes voor hem op foto heb vastgelegd. Nog bij lange na niet genoeg voor een nieuwe eigen hobby, haha.

img_0682

Een trafo huisje dus boven in de bergen. Het hotel wat erachter ligt is – als er sneeuw ligt – alleen te bereiken per sneeuwscooter (of te voet of met ski’s natuurlijk, het ligt langs een skipiste). Bevoorrading vindt plaats met een klein goederenliftje, vandaar de noodzaak van een eigen stroomvoorziening. In de buurt liggen nog een paar kleine (vakantie)hutten, zij zullen hun stroom ook wel van deze trafo krijgen.

In de plaatselijke supermarkt zag ik iets nieuws:

img_0685

img_0686

Tassen Küchlein, ik geloof dat het ’t best te vertalen is met cakeje-in-een-kopje of cupcakeje. Mèt het officiële glutenvrije logo van de Oostenrijkse coeliakievereniging op de verpakking. Ik kende het niet, ook niet in de gewone, d.w.z. niet glutenvrije versie. Tja, dat kan ik dan natuurlijk niet laten liggen.

img_0693

Bereiding is supersimpel: 3 eetlepels (lactose-)vrije melk in een kop, inhoud van het zakje erbij, goed roeren, 1 minuut in de magnetron (600W), en klaar is Kees. Hoe het smaakt? Als een brownie, niet verkeerd. Koop ik het nog eens? Nee, ik ben geen zoetekauw dus zal dit niet nog eens gauw kopen en maken. Er zit nogal wat suiker (28gr) in,  en dus een hoop calorieën (201 kcal), en daar hou ik niet van.

Alaaf en Ski Heil!

blogdip en zo

Onder andere vanwege een blogdip (en aangezien een schop onder mijn eigen kont niet echt wil lukken) volg ik het voorbeeld van velen in blogland: een lijstje. Ik las ‘m bij Bentenge dus voor hem de eer. Voel je wel/niet geroepen om ’t stokje op te nemen, mij maakt het niet uit, maar het zou wel leuk zijn 🙂

“wat is mijn favoriete …”

1. auto

Sinds bijna een jaar ben ik in bezit van een knalrode auto met een Duitse ster op de motorkap. Tja, decadent en erg opvallend volgens de een, super gaaf volgens de ander. Valt wel mee hoor, dat opvallerige. En het leuke is: ik loop gewoon een jaar voor op die Amerikaan met blonde pruik die het nu pas heeft over ‘eigen land eerst’. En aangezien ik in Duitsland woon en we daar al járen belasting betalen. Dus. Juist 🙂

2. kleur

Oranje. Omdat ik maar een kleur mag kiezen. Anders werd het rijtje echt wel langer en kleurrijker. En oranje alleen als accentkleur in huis. Eigenlijk nooit als kleur voor mijn kleding of in de tuin. Uitzonderingen daargelaten.

3. BN-er

Als ik er een tegenkom herken ik ze waarschijnlijk niet eens. Verder dan: “lijkt die niet op …… euh ……” kom ik niet.

4. Tv-programma

Ik kijk nauwelijks televisie. ‘Ik vertrek’ vind ik wel leuk. Maar veel meer kijk ik eigenlijk niet.

5. Maaltijd

Ach, als het maar glutenvrij is en het me wordt voorgeschoteld ben ik al snel tevreden. Laatste tijd wel steeds minder vlees graag.

img_0337

6. Jaargetijde

Ik ben heel tevreden in ieder seizoen, maar het liefste heb ik het voorjaar, als alles weer ontwaakt na een lange en liefst lekker koude winter.

7. Hobby

Ik brei, lees en tuinier graag. Maar niet overdreven veel. Teveel aan tijd slorpt de i-pad op ben ik bang, en dit gaat ten koste van eerdergenoemde hobby’s. Verder ben ik heel graag in Oostenrijk. Da’s altijd leuk, maar niet echt een hobby.

8. Persoon

Ik bewonder niet echt iemand.

9. Dier

Kat. Helaas hebben we er geen meer, maar ooit hadden we er drie tegelijkertijd. Oei, dat was niet altijd een succes ….. ’s Zomers tolereert kat Luna mij als surrogaatbaasje. Oftewel: ik mag haar kattenbak verschonen en haar bakjes vullen met water en brokjes.

10. Dagdeel

De avond, net voor het maar bed gaan: nog lekker even lezen voordat mijn ogen dichtvallen.

11. Fruit

Kiwi. In stukjes gesneden in een kommetje met magere yoghurt. Lekker.

12. Drankje

Koffie verkeerd. Altijd en op ieder moment van de dag of avond. Ook lekker.

13. Uitje

Op een terrasje zitten, mensen kijken, koffie verkeerd erbij.

14. Sieraad

Ik ben geen vrouw die veel sieraden heeft of draagt. Wat ik altijd draag is mijn trouwring, verder meestal een horloge en vaak een kettinkje. Heel, heel soms een armbandje en nog een ring.

15. Bloem

In het voorjaar tulpen, in de winter de Amaryllis. Deze laatste koop ik als bol, en dan maar kijken wat (en wanneer) het wordt.

img_0291

16. Vervoermiddel

Zie 1. Maar ook wel de fiets. Maar dan mag het wel niet regenen of te koud zijn, en het liefst geen (tegen)wind.

17. Accessoire

Mijn man zou zeggen: schoenen. Maar dat is echt niet zo 🙂

18. Luxe-artikel

Ik heb sinds kort gelnagels en vind dat een leuke luxe: het staat altijd verzorgd en netjes. En daar hou ik van: goed verzorgd en netjes uitzien. En zo kan ik doorgaan: ik permitteer me ook regelmatig een bezoek aan schoonheidsspecialiste en kapper. Verder geldt als antwoord op deze vraag ook weer mijn antwoord op vraag 1, mijn auto. Alhoewel dat ook ergens een noodzaak is: ons dorpje is klein, zonder faciliteiten, geen busverbinding naar Nederland. Ja, ja, *zucht* min of meer pure luxe dus. Maar mijn oudje was 10 jaar oud, en op sterven na dood en moest echt worden vervangen.

Wie volgt?

 

 

 

 

 

over (glutenvrij) bier in/uit Oostenrijk

Ik was nooit een liefhebber van bier. Sterker nog, ik geloof niet dat ik vroeger in totaal meer dan twintig glazen gewoon of speciaal bier heb gedronken. Sinds ik glutenvrij eet ben ik een verzamelaar. Ik verzamel (en proef) alles wat het glutenvrije logo draagt. Dus ook bier. Bij  Carlijn van de blog ‘foodless’ las ik over een test van allerlei glutenvrije biertjes. Van de meeste had ik nog nooit gehoord, een enkele soort heb ik geproefd.

Nu kom ik regelmatig vrij vaak eigenlijk in Oostenrijk. Een van de bijzaken dingen die ik daar graag doe is inkopen. Gek hè, thuis vind ik daar niks aan maar in het buitenland kan ik best lang vertoeven in de diverse (biologische) supermarkten.

Zo wist ik van het bestaan van deze:

img_7477
img_7478
Van nature glutenvrij. Ook verkrijgbaar als Radler, met citruslimonade. Beide soorten zijn (best) lekker. Ik drink het normale biertje graag bij een maaltijd, de Radler is met name goed (met mate) te drinken in de zomer als het buiten lekker warm is.

Een ander Oostenrijks glutenvrij bier dat ik per toeval ontdekte is het biologische ‘Die Weisse’, een zogenaamd witbier

2883_1

Persoonlijk hou ik niet van de ietwat zurige smaak. Zoals gezegd dus per toeval ontdekt, dit bier stond ‘gewoon’ in het schap tussen de andere bieren in een Oostenrijkse supermarkt.

Zo ook dit bier:


Ha, heerlijk, ik blijf dingen ontdekken, het glutenvrije leven is nooit saai, ook niet op vakantie 🙂

zondagse wandeling

De stad waar ik ben opgegroeid was ook de stad van Toon Hermans. Vorig jaar op 17 december was het de dag dat hij er 100 jaar geleden werd geboren. Dat was in Sittard. Sittard heeft ‘haar’ Toon op verschillende manieren geëerd, een daarvan is een belevingsexpositie in de oude V&D op de markt. En daar liepen wij afgelopen zondag naar toe. Let maar niet op de klok, want sinds V&D failliet is staat de tijd daar stil …

IMG_0522.jpg

De expositie is trouwens nog maar tot eind van deze maand geopend. Leuk om te bezoeken als je toevallig in de buurt bent.

Daar waar nu de V&D staat stond vroeger trouwens het stadhuis van Sittard. Hadden ze dat maar laten staan, dat oude stadhuis. Nog steeds doet inwoners van Sittard de sloop pijn:

Het is al vier decennia lang het verdriet van Sittard: de sloop van het oude stadhuis op de Markt en de bouw van het betonnen V&D warenhuis op dezelfde plek.Nog steeds betreuren Sittardenaren het besluit van de gemeenteraad in de jaren zestig van vorige eeuw om de binnenstad te moderniseren. Want er verdween meer dan het stadhuis alleen: ook de schilderachtige buurt Klein Venetië werd met de grond gelijk gemaakt. Destijds waren die besluiten onomstreden (bron: L1)

IMG_0519.jpg

(bron: fotowand in de expositieruimte)

Van waar we wonen naar het centrum van Sittard is een afstand van ietsje meer dan 5 kilometer, een wandeling van drie kwartier ongeveer. Goed te doen, al was het leuker geweest om te lopen met een fijn zonnetje erbij.

IMG_0510.jpg

IMG_0514.jpg

Vraag me niet waarom hier paaltjes staan, iedereen die er (n)iets te zoeken heeft rijdt er gewoon omheen ….

Na de expositie bezocht te hebben zochten en vonden we een plek om de inwendige mens te verwennen, en daarna liepen we weer fijn terug naar huis.

IMG_0521.jpg

Kortom, alweer een geslaagde zondag.